Bir kış günü, onun ektiği çiçek tohumlarını iki arkadaşla birlikte toplayıp bir peçeteye koymuştum. Hêvî Umut arkadaşın kendi eliyle büyüttüğü rengârenk çiçeklerin tohumları elimdeydi; yola koyulmuştum. Aylarca peçeteyle saklamaya çalıştığım için, “Belki toprağa tutunmazlar” diye düşünüyordum.

‎‎Geldiğimde önce şehit Nazım Daştan ve Cihan Bilgin arkadaşların mezarlarını buldum. Şehitlik karanlıktı; bu yüzden aradığımı bulmak biraz zordu. Elimizdeki çakmak feneriyle şehit Hêvî Umut arkadaşın mezarını da bir süre aradım ama bulamadım. Tam çıkmak üzereyken ayağım bir şeye takıldı, tökezledim. Ayağıma değen şeyi kaldırmak isterken bir resim tuvali olduğunu fark ettim. Rüzgâra dayanamayıp yere düşen o resim, şehit Hêvî’ye aitti. Belki de onu bulmadan gitmemi istememişti; bilmiyorum.

‎‎Ona selam ve sevgilerimi sunduktan bir hafta sonra, bu kez elimde tohumlarla gidip toprağına ektim. Ama uzun süre sakladığım için pek umutlu değildim. Yine de serptim toprağa, su verdim. 

‎‎Bugün 10 Kasım. Yarın onun şehadet yıl dönümü. Bir yıl evvel şehit düştü Heval Hêvî.

Bu kez bir arkadaşla birlikte, şehit Hêvî’nin çok sevdiği sazı alıp gittik. Mumları yaktıktan sonra gözüme ilk çarpan şey, toprağa sıkı sıkı tutunmuş, Hêvî’nin ruhuyla açan rengârenk çiçeklerdi. Onun gibi direngen, narin ve güzellerdi.

‎‎Adı gibidir bazı insanlar… Bu yüzden etraflarına da oldukları şeyi yayarlar. O tohumlar da ona tutunup açmıştı işte. Başucuna oturup bir şarkı söyledikten sonra, karanlıkta parlayan yıldızlara baktım. Çünkü “Yıldızlar bizimle bir şekilde konuşurlar” demişti bir gerilla.

‎‎Onunla da “Senin yerine de geldim,” diyerek konuştum. Duymamış olsa bile hisseder mutlaka, biliyorum. İçimizde acıdan çok başka bir umut var. Orada yatan onlarca yiğit kadın ve erkek yoldaş, bunu sağlıyor diye geçiriyorum içimden.

‎‎“Sanki hep bir ağızdan, ‘umut, zaferden daha değerlidir’ der gibiler.” Onları da böyle anmamızı istiyorlar, hissediyorum. Ne yapılsa eksik. Biliyorum ama unutmamak ve umutlu olmak, yarınlar için en büyük hedefe dönüşüyor. Şehit Hêvî de öyle işte… Renklenen çiçeklerle yine bunu hatırlatıyor bize.
 

* Kadın Savunma Birlikleri (YPJ) komutanlarından Hêvî Umut (Sediya Ehmed), 11 Kasım 2024'te Şengal'in DAİŞ çetelerinden kurtarılışının yıldönümü vesilesiyle düzenlenecek tören için bölgeye giderken, işgalci Türk devletinin SİHA saldırısı sonucu şehit düştü.